De Wereldbekerfinales dressuur, springen voltige en vierspannen worden vanaf morgen tot en met zondag gehouden in de Duitse stad Leipzig. Na tig jaar aanwezig te zijn geweest (als deelnemer of toeschouwer) sla ik dit jaar eens over. Een rare gewaarwording, maar ik heb twee goede redenen. Ik fungeer als trainer voor mijn Spaanse leerling Morgan, haar zus, een Italiaanse, Ierse en Estlandse amazone tijdens een wedstrijd in Saumur. 

Morgan rijdt mijn voormalige hengst Painted Black. Ik rijd zelf zondag nog een internationale reiningwedstrijd met Whiz in Vorstenbosch.Saumur is een bijzondere plek, omdat daar de Franse cavalerie zit. Het ademt een rijke historie uit. Ik verwacht echter dat Morgan er niet zoveel oog voor heeft, want die richt zich vooral op haar prestaties met Painted Black. Ze is op de goede weg. In Nederland heeft ze al een keer een wedstrijd gewonnen met 71,5 procent. Maar in Saumur treft zij een meer internationaal gezelschap in de Future Cupwedstrijd, waarin ruiters en amazones niet ouder dan 25 jaar mogen zijn. Het is dé opstap naar het grote werk.

Overigens zal er voldoende sms-verkeer zijn tussen Saumur en Leipzig. Ik ben namelijk wel heel nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurt in Duitsland. Ik heb bij ons op stal afgelopen week de trainingen gezien van Adelinde Cornelissen en Parzival met Sjef en dat zag er heel goed uit. Datzelfde gold voor onze Zweedse leerling Patrick Kittel met Scandic. Hij liet ook zien prima in vorm te zijn richting de Wereldbekerfinale. Natuurlijk rijden de Duitse amazones Isabell Werth en Ulla Salzgeber in eigen huis en dat geeft vaak enig voordeel. Maar ik denk dat zij een enorme kluif krijgen aan hun buitenlandse concurrenten. Helemaal als je bedenkt dat Edward Gal en Hans-Peter Minderhoud daar ook toe behoren. Daarnaast ben ik tijdens de Wereldbekerfinale voor springruiters benieuwd naar de verrichtingen van Jeroen Dubbeldam met het paard Van Grunsven Simon, dat eigendom is van mijn broers. Het is grappig om te merken dat zoiets in onze hele familie leeft. Iedereen wil weten hoe het met hem gaat.

Ik vond het trouwens wel zonde dat het NK voor springruiters afgelopen weekeinde al werd verreden. De timing klopt niet. De Wereldbekerfinale, de afsluiting van het winterseizoen, is nog niet eens geweest. Wat heb je nou aan zo’n nationaal kampioenschap? Het is een loodzware wedstrijd, maar hij staat nu helemaal op zich. Hij geldt niet als kwalificatiewedstrijd voor bijvoorbeeld een Europees kampioenschap, het is geen afsluiting van het seizoen, niks. Hoewel de ruiters echt tot het uiterste gingen en er een fantastische wedstrijd van maakten die spannend was tot de laatste hindernis, hoort er eigenlijk meer af te hangen van een dergelijk toernooi.  Het is een goede zaak dat de internationale paardensportfederatie FEI zich hard maakt om volgend jaar alle nationale kampioenschappen tegelijk te organiseren, in het tweede weekeinde van juni. Dan krijgt het NK gelijk meer waarde naar de buitenwacht. Het is nu weer een kwestie van overgaan tot de orde van de dag. En dus ga ik via Sjef – die als bondscoach dressuur sowieso van de partij is – horen hoe het allemaal in Leipzig verloopt. Ik zal best even denken dat ik er graag bij had willen zijn. Wie weet, volgend jaar weer.

(Bron: Telegraaf)

Afgelopen weekend heb ik deelgenomen aan de Italiaanse wedstrijd Vairano nabij Milaan. In de CIC2* nam ik deel met Skorpio en Keyflow. Het was de eerste keer sinds ik internationaal eventing rijd dat ik als eerste van start moest gaan, achteraf wel leuk om mee te maken, aan de andere kant heb je geen informatie hoe het parcours verloopt bij de andere deelnemers. Skorpio liep super door de cross en Keyflow deed het net zo goed. Skorpio had alleen 2 balken in het springparcours waardoor we van de 65 deelnemers op de 19 plaats eindigden. Keyflow sprong foutloos in het springparcours en werd 8e, in de prijzen (1 op de 4 wint prijs).

Met Concrex Oncarlos nam ik deel aan de CCI3* (een van de wedstrijden waar je punten kunt halen voor plaatsing voor de Olympische spelen Londen 2012). Na een redelijke dressuurproef (5e) gingen we snel en goed door de cross, tot de 2 na laatste hindernis, we kregen een weigering. Ik reed wat te gemakkelijk en Concrex Oncarlos had niet helemaal door wat er gevraagd werd, erg zuur omdat nu een hoge klassering gezien was (17e na cross). Op de laatste dag sprongen we als 1 van de weinigen een foutloos springparcours wat ons uiteindelijk op de 12e plaats deed belanden, 3 te hoog voor punten voor de OS.
Gelukkig heb ik nog een aantal kansen voor plaatsing voor Londen, al wordt het er niet gemakkelijker op!

Daar stond ik dan, in the middle of nowhere, op de weg van het vliegveld van Kiev naar het 160 kilometer zuidelijk gelegen Zhashkov. Gelukkig was mijn oud-groom Jokelien mee naar Oekraïne, want het was een nogal sinister moment.
Nee, zeker niet saai. Hoe we daar op die afgelegen plek belandden? Het was eigenlijk het probleem van Yessin Rahmouni, een Nederlandse leerling van mij die daar een internationale wedstrijd zou rijden. Hij is één van mijn vaste deeltijdinstructeurs in Kiev en hij was zijn wedstrijdlaarzen vergeten op ons vaste stallencomplex. Het halen van zijn schoeisel duurde uiteindelijk ruim een uur en wij stonden langs de kant van de weg met een auto en chauffeur, die geen woord Engels of Duits sprak. Mijn Oekraïens is ook nog steeds niet wat het zou moeten zijn en dus was het een uur lang erg stil…Jokelien en ik kregen op een gegeven moment de slappe lach. We wisten niet waar we waren, we konden de borden niet lezen en toen we weer gingen rijden, kwamen we niets anders tegen dan grillige natuur met hier en daar oude vrouwtjes langs de weg, die bosjes bloemen probeerden te verkopen. Aan wie? Geen idee. Alles zag er uitgestorven uit. Tot overmaat van ramp stond vervolgens ook nog de berm ineens in lichterlaaie. We moesten dwars door dikke rook rijden.

Met die ervaringen in onze bagage waren we drie uur na het wegrijden uit Kiev behoorlijk verbaasd bij het zien van het concoursterrein in Zhashkov. Yessin had nog drie minuten voordat hij aan de beurt was in de wedstrijdring. Terwijl hij zich als koortsachtig in zijn wedstrijdlaarzen probeerde te hijsen, lieten wij vol verwondering het hypermodern complex op ons inwerken. Alles was ingericht op de paardensport. Er waren prachtige stallen, 2 grote binnenmaneges waarvan 1 met tribune, een buitenpaddock, een complete straat met kantoren en slaapgelegenheden voor personeel, een helikopterlandplaats, een superrestaurant en hotel, ja zelfs een bowlingbaan. Aan alles was gedacht.

Mijn leerlingen uit Oekraïne kregen in Zhashkov te maken met hun eerste internationale concourservaring, nadat ik een half jaar geleden met ze de training ben gestart. Over het hele weekend gekeken, ben ik dik tevreden. Ik heb de dressuuramazones Ina en Galina voorgehouden dat wij van een thuistraining- naar een wedstrijdtrainingsituatie gingen. Ik vond hun groei gedurende de driedaagse wedstrijd opvallend. De eerste wedstrijd reden ze vanwege de zenuwen – die waren er natuurlijk toch – op safe. Dat ging goed, maar daardoor misten ze wel een zekere uitstraling. De tweede dag reden ze hun paarden dus met meer risico, wat vervolgens fouten tot gevolg had. Ik vind dat helemaal niet erg. Dat hoort juist bij het leerproces. De laatste dag was dat ook duidelijk zichtbaar: ze toonden beiden lef, maar wel zo dat het niet over het randje ging.

Kortom, het was een leuke, spannende trip. Ik durf zelfs al heel voorzichtig de woorden ’Olympische Spelen’ voor mijn Oekraïense leerlingen in de mond te nemen. Ze maken een kansje op Londen 2012. Zeker als ze deze stijgende lijn volhouden. En ikzelf? Laat ik het er voor nu ophouden dat het zowel met IPS Upido als Salinero goed gaat in de training. Ik ben blij dat ik dat ook over de laatste kan zeggen na zijn blessure. Hij is toch mijn gouden paradepaard en ik vind het fijn dat hij binnenkort waarschijnlijk toch weer de wedstrijdring in kan.

(Bron: Telegraaf)